Wilt u alstublieft de rekening sturen?

Dat alles in de communicatie een beetje anders gaat in Frankrijk heeft zijn charme maar roept soms ook grote vraagtekens op. Zo was ons bekend toen we op 30 januari 2010 ons huis in Frankrijk kochten, dat we over niet al te lange tijd, het grote dak moesten vernieuwen. Dus toen we daar afgelopen zomer drie weken vakantie hielden, passeerden diverse aannemers de revue. Met meetlatten, potloden achter de oren en met grote passen dwars door de schuur, namen zij de maat van het dak op en oreerden langdurig over de diverse mogelijkheden hoe het dak aan te pakken. Dat ze niet vies waren van een grapje bleek wel toen mijn man serieus zei dat, welke oplossing ze ook bedachten, hij weer rustig wilde slapen en niet wakker wilde liggen van een mogelijk instortend dak. ‘ Nou’, zeiden ze vet knipogend naar mij, ‘ Daar konden wij niet voor zorgen, dat moest ik maar regelen dat hij weer kon slapen’.
Enfin, uiteindelijk hadden we de juiste man gevonden en hij stuurde een gedetailleerde offerte per post naar Nederland. Elke dakpan en elke balk stond erin vermeld, wat uitzonderlijk is voor een Franse aanbieding. De offerte eindigde met het verzoek dat we 20 % moesten aanbetalen voor aanvang van de werkzaamheden. Deze vooruitbetaling is standaard in Frankrijk voor werkzaamheden, dus hier gingen mee akkoord.

We ondertekenden de offerte en in mijn beste Frans vroeg ik in een begeleidend briefje naar zijn rekeningnummer en zijn BIC en SWIFT-code, want zonder die codes kun je niets overmaken naar het buitenland. Een antwoord bleef uit. Nou ja, het was pas herfst en ze zouden in het voorjaar van dit jaar beginnen, dus waar maakte ik mij druk over.

Een paar weken geleden toen de lente langzaam ons land binnensloop, besloot ik weer eens contact op te nemen met de Franse aannemer wanneer hij dacht te beginnen. Inmiddels had ik zijn e-mailadres achterhaald, dus communiceerde ik nu digitaal met hem. En o ja, kon hij gelijk even zijn rekeningnummer doorgeven en de codes, dan kon ik het geld ‘alvast’ overmaken? Het antwoord bleef uit. Toch maar even de e-mail uitprinten en per post opsturen, je weet maar nooit. Na een paar weken verzond ik dezelfde e-mail nog een keer. Wat schetste mijn verbazing? Hij e-mailde terug. Ze zouden de volgende week beginnen, een maand eerder dan destijds toegezegd! Alle vooroordelen over Fransen dat ze zo laks omgaan met afspraken en alles op hun dooie akkertje doen, werd met de actie geloochenstraft. Maar weer repte hij met geen woord over de aanbetaling. Ik begon het een beetje benauwd te krijgen. Want voor een paar honderd vierkante meter en heb je toch heel wat dakpannen nodig en balken, die moest hij nu voorschieten. In mijn e-mail prees ik hem de hemel in dat hij zo snel ging beginnen en dat ik natuurlijk héél graag de aanbetaling in orde wilde maken. Wilde hij misschien ….?

Inmiddels zijn ze vorige week maandag begonnen, In de voortuin staat een manitou en lopen er vier man over het dak als een razende Roeltje in een heerlijk temperatuurtje van 20 graden het dak te vernieuwen. Ik beken: ik heb er niet van wakker gelegen dat er geen rekening kwam, maar een beetje raar vond ik het wel. Tot gisteren. Toen zo maar als een wondertje, zijn e-mail binnenkwam met de factuur én zijn rekeningnummer én met de codes. Nu kan ik pas echt heel lekker en ontspannen slapen en eerlijk is eerlijk, daar heb ik zelf voor gezorgd.

Laat een bericht achter