Werken met je poten op tafel

In mijn Franse dorpje (trouwens in heel Frankrijk) gaat tussen twaalf en half drie de stekker eruit. Dan sluiten alle winkels – tot ergernis van de Engelse en Nederlandse toeristen – parkeren de boeren de trekkers, fietsen de landarbeiders naar huis en stoppen de loodgieters bij een café. Er moet gegeten en gedronken worden, pauze!
En niet zo maar gegeten en gedronken, nee in het meest simpele wegrestaurant beginnen we met een voorgerecht. Uiteraard met een karaf wijn en een mandje brood, veel brood en veel wijn. Daarna volgt het hoofdgerecht met weer wijn en brood. Daarna het dessert en tot slot is daar het uitbuiken. Wij Nederlanders kunnen ons daar niets bij voorstellen om elke werkdag tweeënhalf uur het bedrijf plat te leggen. En zeg eens eerlijk, welke loodgieter laat je na een flinke hoeveelheid wijn je boiler ’s middags nog repareren? Toch heb ik nog nooit gelezen dat er een huis de lucht in is gevlogen omdat de gasfitter vergeten was de gasleiding naar behoren aan te sluiten. 

In mijn dorpje is niets, dus ook geen eetgelegenheid. Een dorpje verder heb je echter  de supermarkt met de mooie naam Colruyt. Naast de Colruyt is een soort snackbar waar je tussen de middag ook een driegangenmenu kunt eten aan formicatafeltjes. Iedereen die in de omgeving aan het werk is, eet daar. Toen wij er anderhalf jaar geleden voor  de eerste keer aten, naarstig op zoek naar een leuk huis, raakte ik in gesprek met een elektricien met een bourgondische buik.
Toen ik hem vertelde dat in Nederland bijna iedereen met zijn boterhammen achter de PC zijn lunch opeet met hoogstens een glaasje karnemelk, keek hij mij zeer verbaasd aan.  ‘Hoe is het mogelijk dat daar nog iemand behoorlijk werk aflevert?’ vroeg hij zich vertwijfeld af. ‘Je moet toch even uitrusten en ook eens goed nadenken waar je mee bezig bent?’
Tja, zo had ik het nog nooit bekeken.  Zou hij echt zo diepzinnig nadenken hoe hij zijn middagklus ging aanpakken? Toen ik hem dat vroeg, schoof hij dichterbij. ‘Luister mevrouw’’mispelde hij mij toe, ‘Hier in dit land, gaat alles goed bij de gratie van ons dejeuner. Vooral als de maaltijd klaar is en alles naar beneden zakt, denk ik even rustig na wat ik die morgen heb gedaan. Ik bedenk me wat ik wellicht handiger had moeten aanpakken en waar ik die middag het eerste mee moet beginnen. Dat zouden ze in Nederland ook eens moeten doen, heus het zou een boel stress en fouten schelen’.

Sinds die tijd leer ik mensen om regelmatig met hun poten op tafel te zitten en hun handen in de nek te leggen. Het lijkt of je niets doet, maar door even afstand te nemen van alle hectiek stap je als het ware in een helikoptertje en vlieg je boven je eigen leventje. ‘Ben ik slim bezig,  moet ik dit doen en moet het eigenlijk wel nu?’ zijn van die vragen die dan spontaan boven komen drijven.  En wanneer er een lollige collega langs komt lopen en roept of het zo lekker gaat, roep ik altijd ’Weet je wat jij eens zou moeten doen? Ook niks, dat zou een hoop fouten en stress schelen’.

Laat een bericht achter