Voor wie moeten kinderen in Nederland leren applaudisseren?

Het is dinsdagmorgen, zo’n 15 graden en ik zit samen met mijn jongste dochter Roos, te genieten op de beroemde bank van Gaudi in Park Güell. Park Güell is een stadspark in het Spaanse Barcelona met dichte pijnbossen, lanen met palmen en een door bomen omzoomd plein. Op dat plein staat een bonte bank (een reuzenslang) vormgegeven door Gaudi en prachtig versierd met mozaïek. Als liefhebber en beoefenaar van het ambacht mozaïek, zit ik hier mijn hart op te halen. Ik kan er geen genoeg van krijgen en fotografeer alle motieven zodat ik deze later in Nederland in mijn ontwerpen kan verwerken. Op het plein slingeren twee klassen met kinderen van ongeveer zes à zeven jaar. Ze zijn duidelijk geïnstrueerd zie ik, want ze houden elkaar goed vast terwijl de juffrouw van alles verteld over de plek waar ze nu zijn. Wanneer ze is uitverteld laten de kinderen elkaar plotsklaps los en beginnen enthousiast te klappen in hun handen terwijl ze verheugd ‘Gaudi, Gaudi’ roepen. Het doet een beetje on-Nederlands aan, om kinderen zo begeesterd te zien klappen voor een kunstenaar die al meer dan 85 jaar dood is. Maar waarom ook eigenlijk niet? Zo leren deze kinderen wel trots te zijn op hun erfgoed en dat zichtbaar uit te dragen.

Ik prober mij een museum in Nederland voor de geest te halen, zeg het Gemeentemuseum in Den Haag. Dit museum herbergt de grootste collectie van Piet Mondriaan. Mondriaan is wereldberoemd en dient als inspiratiebron voor vele architecten en ontwerpers.
In gedachte zie ik daar een klas met kinderen voor een schilderij van Mondriaan staan en luid roepend en applaudiserend ‘Mondriaan, Mondriaan’ roepen. Ik denk dat er snel een suppoost aan gerend zou komen, die de kinderen tot rust zou manen en iedereen zou toch een beetje verstoord opkijken.
‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’  is het motto in Nederland en we mopperen eerder op onze idolen dan dat we leren onze kinderen trots te zijn op al die mensen die iets bijzonders hebben bijgedragen aan de typisch Nederlandse cultuur. Nu we in Nederland te maken hebben met andere culturen, kijken we verwonderd naar de uitingen van trots zijn op je eigen cultuur. En we ondernemen pogingen om ook trots te zijn op onze eigen Nederlandse cultuur. Op zaterdagavond kijken we op de bank met een bak chips naar het RTL-programma ‘ Ik hou van Holland’. Bij de Blokker kunnnen we tegenwoordig theepotten en handdoeken kopen met oer-Nederlandse afbeeldingen zoals molens en klompendansende boerinnetjes. Maar zijn we echt trots op Nederland? Ik proef het niet om mij heen. Mischien is het toch niet zo’n gek idee kinderen te leren klappen voor Nederlandse helden. Of het nu kunstenaars zijn, sportlieden, politici of leiders met originele ideeën.
Ik ben benieuwd voor wie jij vindt, dat kinderen hier in Nederland moeten leren klappen? Voor Rembrandt, Youp van ‘t Hek, Erica Terpstra, Mark Rutte?

Schrijf je reactie hieronder bij ‘Add New Comment’.

Laat een bericht achter