In de touwen voor de TV

Vandaag word ik op het werk vlak voor het weekend opgebeld door een programmamaker van een televisiezender
,
of ik mee wil werken aan een tv-opname a.s. dinsdag. Ze volgen die dag iemand die moeite heeft met assertiviteit en of ik tijdens die dag die persoon wil coachen. Altijd in voor iets nieuws ben ik geneigd snel ja te zeggen, toch maar even doorvragen. Of ik ook tijdens het coachen iets actiefs kan doen want dat ziet er goed uit voor de tv.

Geen probleem, ik ken tal van oefeningen waarin je heel beeldend laat zien hoe je je grenzen kunt aangeven. Je kunt praten tot je een ons weegt hoe het is om ‘ nee’  te zeggen, maar door te doen en te ervaren leer je het meest.

Of ik misschien ook iets sportiefs kan doen tijdens zo’n oefening. Nu gaat er echt een alarmbel af. ‘ Wat bedoelt u precies met iets sportiefs?’ vraag ik. ‘Nou bijvoorbeeld hangend aan de touwen, of terwijl je bezig bent met ijshockey.’
Ik voel aan mijn water dat dit echt te ver gaat en zeg’ Nou moet ik ook even assertief zijn. In een circusact heb ik echt geen zin, coachen is iets serieus dat je niet doet terwijl je in de touwen hangt. Wanneer u zo iets zoekt, dan kan ik u niet verder helpen’. De programmamaker schakelt terug en zegt dat de eerder door mij beschreven oefening ook prima is, maar ik moet wel naar Groningen komen. Dinsdag is mijn oudste dochter jarig en even op neer naar Groningen gaat niet lukken. Ik ga kijken of een andere coach kan. Wie weet; wordt vervolgd.

Laat een bericht achter